Forward-Mail Blog : ศูนย์รวม Forward Mail แห่งสยามประเทศ

น่าจะเกี่ยวกับศรัทธา ต่อพระเจ้าแหละครับ

เพราะ มันแบกไม่กางเขน

พอ เราศรัทธาน้อยลง

เลยไม่สามารถข้ามไปได้

ในขณะที่คนอื่นกำลังแบกกางเขนขนาดเท่าๆกัน

หากเราหนัก และร้องขอพระเจ้า ได้โปรดตัดมันให้สั้นลง

และเราตัดมันลงไปเรื่อยๆ

จนถึงจุดที่คนอื่นสามารถใช้กางเขนนั้นข้ามไปได้ เราจะไม่สามารถข้ามไปได้ เพรากางเขนของเราสั้นเกินไปเสียแล้ว

(ให้มีความอดทนต่อสิ่งที่แบกรับอยู่)

ประมาณนี้มั้งครับ ไม่แน่ใจเท่าไหร่ฮะ

ลำบากวันนี้เพื่อวันข้างหน้า

เค้าเปรียบเทียบเกี่ยวกับชีวิต ทุกคนมีโอกาสเท่ากัน ( ไม้กางเขนคนละอัน ) แต่ละคนก็แบกมันเอาไว้...ใครอยากสบายก็คิดเลื่อยให้สั้น เพื่อที่ว่าเวลาเดินจะได้สบาย ( ตอนเด็ก....เรียนเยอะๆ ก็หนัก เรียนน้อยๆก็สบาย )

แต่พอถึงทางแยก/ข้าม ของชีวิต....คนที่เลื่อยกางเขนของตัวเองก็ไม่สามารถที่จะก้าวข้ามไปข้างหน้าได้....

ส่วนคนที่ฝึกฝน/ อดทนต่อการฝึกที่หนักในตอนเด็กก็จะสบายในตอนโต .....ยิ่งเขียนยิ่งมั่ว ง่วงนอน ไปนอนดีกว่า

คอมเม้น2ตอบได้ดีครับ

ใช่ครับ คอมเม้นที่สอง ให้มีความอดทนครับ เพื่อวันข้างหน้า